Przeczytaj
Wprowadzenie
Zakażenia gronkowcowe mogą się rozwijać w każdej okolicy ciała, poczynając od skóry, oczu i paznokci, a na wewnętrznej warstwie serca (zapalenie wsierdzia) kończąc. W zależności od tego, gdzie rozwija się zakażenie, objawy mogą się diametralnie różnić. Najczęściej gronkowce dostają się do organizmu poprzez uszkodzoną skórę - po urazach, zadrapaniach, ranach ciętych lub kłutych. Jeśli przenikną do krwiobiegu, mogą osiąść w różnych narządach, np. w sercu lub nerkach - wówczas rozwijające się zakażenie stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Osoby przewlekle chore, zwłaszcza cukrzycy, chorzy z nowotworami lub przewlekłymi schorzeniami wątroby czy nerek są w szczególny sposób narażeni na rozwój zakażenia gronkowcowego. Znamy wiele postaci zakażeń gronkowcowych. Ze względu na podobieństwo objawów i przebiegu klinicznego, infekcje gronkowcowe oraz paciorkowcowe mają czasami te same nazwy. Zapalenie mieszków włosowych jest powierzchownym zakażeniem przydatków skóry, to znaczy dotyczy ujść mieszków włosowych. Na skórze, w okolicy owłosionej (np. zarost) w ujściach mieszków włosowych masowo pojawiają się drobne krostki. Zakażenie dotyczy powierzchownie uszkodzonej skóry, np. po goleniu lub w okolicy obcieranej przez bieliznę. Zanim dojdzie do wystąpienia krostek, w obszarze zakażonej skóry pojawia się świąd. Czasami zakażenie obejmuje cały mieszek włosowy. Tworzy się wtedy czyrak-bolesny, wypełniony ropą twór, penetrujący w głąb mieszka włosowego. Czyraki najczęściej pojawiają się na twarzy, szyi, pośladkach i pod pachami. Jeśli ropień tworzy się na powiekach, nazywa się go jęczmieniem. Na skórze może powstać jednocześnie kilka czyraków -stan taki nazywany jest czyracznością.